]]>
Ta strona używa plików cookie!
close

Rodzina

Data dodania: 27 listopada 2015 r.

Przemoc domowa

 

Dotyka Cię przemoc w rodzinie? Jesteś świadkiem takiej przemocy? Zgłoś to!

Podejmowanie interwencji w rodzinie, w której dochodzi do przejawów przemocy, określane jest mianem procedury „Niebieskie Karty”.

Kogo należy poinformować o przemocy w rodzinie?

Podmiotami odpowiedzialnymi za realizację przedmiotowej procedury są przedstawiciele:
- Policji,
- Pomocy społecznej,
- Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych,
- Oświaty,
- Służby zdrowia.

Co to jest przemoc w rodzinie?
Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie definiuje przemoc w rodzinie jako: jednorazowe albo powtarzające się umyślne działanie lub zaniechanie naruszające prawa lub dobra osobiste osób członów rodziny (definicja poniżej), w szczególności narażające te osoby na niebezpieczeństwo utraty życia, zdrowia, naruszające ich godność, nietykalność cielesną, wolność, w tym seksualną, powodujące szkody na ich zdrowiu fizycznym lub psychicznym, a także wywołujące cierpienia i krzywdy moralne u osób dotkniętych przemocą.

Kogo dotyczy przemoc w rodzinie?
- Według Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie członkiem rodziny jest osoba najbliższa w rozumieniu art. 115 § 11 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm.), a także inna osoba wspólnie zamieszkująca lub gospodarująca.
- Art. 115 §11 Kodeksu karnego (K.K.) brzmi: osobą najbliższą jest małżonek, wstępny, zstępny, rodzeństwo, powinowaty w tej samej linii lub stopniu, osoba pozostająca w stosunku przysposobienia oraz jej małżonek, a także osoba pozostająca we wspólnym pożyciu.

Przeciwdziałanie przemocy w rodzinie:
- Policjant (lub przedstawiciel jednego z ww. podmiotów) podejmuje czynności w ramach procedury „Niebieskie Karty” (NK), jeżeli podczas wykonywania obowiązków służbowych uzyskał informację o przejawach przemocy w rodzinie bądź ma uzasadnione podejrzenie jej występowania.
- Policjant przeprowadzający interwencję domową wobec przemocy w rodzinie, ujawniający tą przemoc podczas wykonywania innych obowiązków służbowych każdorazowo sporządza formularz „Niebieska Karta - A” (NK – A). Wtedy też następuje wszczęcie procedury NK.
- Po wypełnieniu formularza NK – A osobie, co do której istnieje podejrzenie, że jest dotknięta przemocą w rodzinie, przekazuje się formularz „Niebieska Karta – B” (Pouczenie dla osób dotkniętych przemocą w rodzinie).
- Podmiot sporządzający formularz NK – A ma obowiązek przekazania go do przewodniczącego zespołu interdyscyplinarnego niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni od dnia wszczęcia procedury.

W skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą przedstawiciele:
1) jednostek organizacyjnych pomocy społecznej;
2) gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych;
3) Policji;
4) oświaty;
5) ochrony zdrowia.
6) organizacji pozarządowych.
W skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą również kuratorzy sądowi oraz prokuratorzy, a także
przedstawiciele podmiotów działających na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie.
Przez przewodniczącego zespołu interdyscyplinarnego do pracy z konkretnymi rodzinami objętymi procedurą „Niebieskie Karty” zostaje powołana grupa robocza.

W skład grup roboczych wchodzą przedstawiciele:
1) jednostek organizacyjnych pomocy społecznej;
2) gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych;
3) Policji;
4) oświaty;
5) ochrony zdrowia.
W skład grup roboczych mogą wchodzić także kuratorzy sądowi, jak również przedstawiciele innych podmiotów, specjaliści w dziedzinie przeciwdziałania przemocy w rodzinie.
Na spotkania grup roboczych są zapraszane ofiary przemocy w rodzinie oraz sprawcy przemocy – ale ODDZIELNIE.

Należy pamiętać, że:
- wszczęcie procedury NK nie wymaga zgody osoby dotkniętej przemocą w rodzinie,
- w celu udokumentowania obrażeń fizycznych osobie pokrzywdzonej przemocą w rodzinie należy się BEZPŁATNE zaświadczenie lekarskie o przyczynach i rodzaju uszkodzeń.

Najważniejsze podstawy prawne dotyczące przeciwdziałania przemocy w rodzinie:
- Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie.
- Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 13 września 2011 r. w sprawie procedury „Niebieskie Karty” oraz wzorów formularzy „Niebieska Karta”.
- Wytyczne nr 2 KGP z dnia 7 grudnia 2011r. w sprawie sposobu postępowania policjantów podczas realizacji procedury "Niebieskie Karty".
- Rozporządzenie Ministra Zdrowia z 22 października 2010 r. w sprawie zaświadczenia lekarskiego o przyczynach i rodzaju uszkodzeń ciała związanych z użyciem przemocy w rodzinie.

Bazy danych placówek świadczących pomoc dla osób pokrzywdzonych przemocą w rodzinie:

KOORDYNATORZY NIEBIESKIEJ KARTY
BAZA OSÓB SŁUŻBY PRZECIWDZIAŁANIA PRZEMOCY W RODZINIE
BAZA INSTYTUCJI DZIAŁAJĄCYCH NA RZECZ DOZNAJĄCYCH PRZEMOCY
KRAJOWY PROGRAM PRZECIWDZIAŁANIA PRZEMOCY W RODZINIE NA LATA 2014-2020
OŚRODKI POMOCY SPOŁECZNEJ
POWIATOWE CENTRA POMOCY RODZINIE
REJESTR JEDNOSTEK SPECJALISTYCZNEGO PORADNICTWA W WOJEWÓDZTWIE DOLNOŚLĄSKIM
REJESTR PLACÓWEK ZAPEWNIAJĄCYCH MIEJSCA NOCLEGOWE W WOJEWÓDZTWIE DOLNOŚLĄSKIM

  

Sprawy dzieci i młodzieży

 
Poniżej przedstawiamy najważniejsze informacje dotyczące przepisów związanych z postępowaniem wobec nieletniego, podejrzanego o popełnienie czynu karalnego.
Postępowanie w sprawie nieletniego.
Podstawowym aktem prawnym w sprawach nieletnich jest Ustawa o postępowaniu w sprawach nieletnich (z dnia 26 października 1982 roku). Pojęcie nieletniego zawarte jest w art. 1 ustawy.
Nieletni, to osoba, która:
- nie ukończyła lat 18 (w zakresie zapobiegania i zwalczania demoralizacji),
- ukończyła lat 13, a nie ukończyła lat 17 (w zakresie postępowania o czyny karalne),
- nie ukończyła lat 21 (w zakresie wykonywania środków wychowawczych lub poprawczych).
Wobec osoby nieletniej, która popełniła czyny karalne, Policja w toku wykonywanych czynności służbowych ma prawo między innymi do:
1) legitymowania,
2) przeszukania,
3) zatrzymania,
4) przesłuchania.
Legitymowanie ma na celu przede wszystkim:
Identyfikację osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa lub wykroczenia,
Ustalenie świadków zdarzenia powodującego naruszenie bezpieczeństwa lub porządku publicznego,
Wykonanie polecenia wydanego przez sąd, prokuraturę, organy administracji rządowej i samorządu terytorialnego,
Identyfikację osób wskazanych przez pokrzywdzonych jako sprawców przestępstw lub wykroczeń,
Poszukiwanie osób zaginionych lub ukrywających się przed organami ścigania albo wymiarem sprawiedliwości.
Przeszukanie (zgodnie z art. 219 K.P.K.)
Art. 219.
§ 1. W celu wykrycia lub zatrzymania albo przymusowego doprowadzenia osoby podejrzanej, a także w celu znalezienia rzeczy mogących stanowić dowód w sprawie lub podlegających zajęciu w postępowaniu karnym, można dokonać przeszukania pomieszczeń i innych miejsc, jeżeli istnieją uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że osoba podejrzana lub wymienione rzeczy tam się znajdują.
§ 2. W celu znalezienia rzeczy wymienionych w § 1 i pod warunkiem określonym w tym przepisie można też dokonać przeszukania osoby, jej odzieży i podręcznych przedmiotów.
Zatrzymanie i umieszczenie nieletniego w Policyjnej Izbie dziecka
(zgodnie z art. 32g Ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich)
§ 1. Jeżeli jest to konieczne ze względu na okoliczności sprawy, Policja może zatrzymać, a następnie umieścić w policyjnej izbie dziecka nieletniego, co do którego istnieje uzasadnione podejrzenie, że popełnił czyn karalny, a zachodzi uzasadniona obawa ukrycia się nieletniego lub zatarcia śladów tego czynu, albo gdy nie można ustalić tożsamości nieletniego.
§ 2. Uprawnienia Policji do zatrzymania nieletniego przysługują także Straży Granicznej, w zakresie jej właściwości.
§ 3. Zatrzymanego nieletniego informuje się natychmiast o przyczynach zatrzymania oraz przysługujących mu prawach, w tym o prawie do skorzystania z pomocy adwokata, prawie do odmowy składania wyjaśnień lub odpowiedzi na poszczególne pytania i prawie złożenia zawiadomienia na czynności naruszające jego prawa. Nieletniego należy niezwłocznie przesłuchać. Nieletniemu, na jego żądanie, umożliwia się nawiązanie kontaktu z rodzicem albo opiekunem lub adwokatem.
§ 4. Z zatrzymania nieletniego sporządza się protokół, zawierający w szczególności określenie miejsca, daty, godziny i przyczyny zatrzymania.
§ 5. Policja niezwłocznie zawiadamia rodziców albo opiekuna nieletniego o zatrzymaniu. Zawiadomienie przekazywane rodzicom albo opiekunowi nieletniego powinno zawierać informacje, o których mowa w §3.
§ 6. O zatrzymaniu nieletniego należy niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin od chwili zatrzymania, zawiadomić właściwy sąd rodzinny.
§ 7. Zatrzymanego nieletniego należy natychmiast zwolnić i przekazać rodzicom albo opiekunowi, jeżeli:
1) ustanie przyczyna zatrzymania;
2) poleci to sąd rodzinny;
3) nie został zachowany termin, o którym mowa w § 6;
4) w ciągu 48 godzin od chwili zatrzymania nieletniego nie ogłoszono nieletniemu postanowienia o umieszczeniu w schronisku dla nieletnich lub tymczasowym umieszczeniu w młodzieżowym ośrodku wychowawczym, rodzinie zastępczej zawodowej albo w zakładzie leczniczym, o którym mowa w art. 12.
§ 8. Nieletni w razie ogłoszenia mu postanowienia, o którym mowa w § 7 pkt 4, może przebywać w policyjnej izbie dziecka przez czas niezbędny do przekazania go do właściwej rodziny zastępczej zawodowej lub do właściwego zakładu leczniczego, ośrodka lub schroniska, nie dłużej jednak niż przez dalszych 5 dni.
§ 9. W policyjnej izbie dziecka można również umieścić nieletniego zatrzymanego w trakcie jego samowolnego pobytu poza schroniskiem dla nieletnich albo poza młodzieżowym ośrodkiem wychowawczym lub zakładem poprawczym na czas niezbędny do przekazania nieletniego do właściwego schroniska, ośrodka lub zakładu, nie dłużej jednak niż na 5 dni.
Przesłuchanie nieletniego przez Policję (zgodnie z art. 32f Ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich)
Przesłuchanie nieletniego przez Policję odbywa się w obecności rodziców, którym przysługuje władza rodzicielska, albo opiekuna lub obrońcy nieletniego, a jeżeli zapewnienie ich obecności byłoby w danym wypadku niemożliwe, należy wezwać wskazaną przez nieletniego osobę mu bliską, przedstawiciela szkoły, do której nieletni uczęszcza, asystenta rodziny, koordynatora rodzinnej pieczy zastępczej lub przedstawiciela organizacji społecznej, do której zadań statutowych należy oddziaływanie wychowawcze na nieletnich lub wspomaganie procesu ich resocjalizacji.
Należy pamiętać, że zgodnie art. 4. Ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich:
§ 1. Każdy, kto stwierdzi istnienie okoliczności świadczących o demoralizacji nieletniego, w szczególności naruszanie zasad współżycia społecznego, popełnienie czynu zabronionego, systematyczne uchylanie się od obowiązku szkolnego lub kształcenia zawodowego, używanie alkoholu lub innych środków w celu wprowadzenia się w stan odurzenia, uprawianie nierządu, włóczęgostwo, udział w grupach przestępczych, ma społeczny obowiązek odpowiedniego przeciwdziałania temu, a przede wszystkim zawiadomienia o tym rodziców lub opiekuna nieletniego, szkoły, sądu rodzinnego, Policji lub innego właściwego organu.
§ 2. Każdy, dowiedziawszy się o popełnieniu czynu karalnego przez nieletniego, ma społeczny obowiązek zawiadomić o tym sąd rodzinny lub Policję.
§ 3. Instytucje państwowe i organizacje społeczne, które w związku ze swą działalnością dowiedziały się o popełnieniu przez nieletniego czynu karalnego ściganego z urzędu, są obowiązane niezwłocznie zawiadomić o tym sąd rodzinny lub Policję oraz przedsięwziąć czynności niecierpiące zwłoki, aby nie dopuścić do zatarcia śladów i dowodów popełnienia czynu.
 

Seniorzy

  

Zaginięcie osoby

 

CZYM JEST ZAGINIĘCIE OSOBY?

 

Zaginięcie osoby to zaistnienie zdarzenia uniemożliwiającego ustalenie miejsca pobytu osoby fizycznej i zapewnienie ochrony jej życia, zdrowia lub wolności, wymagające jej odnalezienia albo udzielenia pomocy.

 

KTO MOŻE ZGŁOSIĆ ZAGINIĘCIE OSOBY?

 

Zaginięcie osoby może zgłosić osoba uprawniona. Za osobę uprawnioną Policja uznaje:

1) członka rodziny, opiekuna prawnego lub przedstawiciela ustawowego osoby zaginionej,

2) kierownika instytucji, w której osoba zaginiona lub NN osoba przebywała w celu leczenia albo sprawowania nad nią opieki,

3) przedstawiciela właściwego urzędu konsularnego, jeżeli osoba zaginioną jest cudzoziemiec,

4) inna osoba, która w złożonym zawiadomieniu uzasadnia podejrzenie popełnienia przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub wolności osoby zaginionej, albo wskazuje jednoznacznie okoliczności zaginięcia osoby.

 

CO ZROBIĆ, GDY ZAGINĘŁA OSOBA?

 

Jak najszybciej powiadomić Policję o fakcie zaginięcia. Błędne jest przekonanie, że od zaginięcia osoby do zgłoszenia tego faktu musi upłynąć jakiś czas, np. 24h.

 

JAK ZGŁOSIĆ ZAGINIĘCIE OSOBY?

 

Fakt zaginięcia osoby należy zgłosić osobiście, co można zrobić niezależnie od faktycznego miejsca zdarzenia, w najbliższej dla osoby zgłaszającej jednostce Policji. Na miejscu zostanie przyjęte pisemne zawiadomienie o zaginięciu osoby zawierające informacje niezbędne Policji do prowadzenia poszukiwań. W sytuacjach nagłych, w szczególności gdy zagrożone jest życie, zdrowie lub wolność osoby zaginionej należy niezwłocznie skontaktować się z numerem alarmowym Policji przekazując informację o tym zdarzeniu, a dopiero później osobiście złożyć zawiadomienie o zaginięciu osoby.

 

JAKIE INFORMACJE O ZAGINIONYM PRZYGOTOWAĆ PRZED UDANIEM SIĘ DO JEDNOSTKI POLICJI?

 

Zgłoszenie zawiadomienia o zaginięciu osoby wymaga przygotowania różnorodnych informacji, które ułatwią Policji skuteczniejsze podjęcie działań poszukiwawczych. Do informacji tych zaliczyć należy: pełne dane personalne, rysopis, ubiór z uwzględnieniem znaków lub cech szczególnych poszczególnych elementów, opis przedmiotów posiadanych przez osobę, w tym numer telefonu, dane kontaktowe do osób i instytucji, do których osoba zaginiona mogła się udać, informacje o stanie zdrowia, miejsca prawdopodobną przyczynę zaginięcia, w kontekście sytuacji rodzinnej, zawodowej, konfliktów, wypowiedzi, pozostawionych listów i okoliczności zdarzenia, rodzaj i zakres czynności poszukiwawczych podjętych dotychczas przez zgłaszającego, rodzinę, znajomych lub inne podmioty, nazwy kont internetowych portali społecznościowych, do których osoba zaginiona należała oraz przede wszystkim jej najnowszego zdjęcia.